• Anasayfa
  • Favorilere Ekle
  • Site Haritası
  • https://www.facebook.com/sunuculuk.net
  • https://twitter.com/seslendirmeorg

DİKSİYON.be

Diksiyon Dersleri - Diksiyon Alıştırmaları

Üyelik Girişi
R1

Diksiyon Terimleri

TERİMLER SÖZLÜĞÜ


Aşınma: Birleşik kelimelerde ilk kelimenin son hecesi ile ikinci kelimenin ilk hecesindeki ses benzerliğinin kaynaşması sonucu oluşur. ör. Pazar-ertesi = Pazartesi

Atlatma: Konuşma sırasında bazı sesleri ve heceleri söylememekten kaynaklanan bir konuşma kusuru.

Benzeşme: Bir kelimede bir sesin başka bir sesi kendisine benzetme etkisi. ör. yurt-daş > yurttaş, çarşanba > çarşamba, o + bir > öbür gibi.

Boğumlanma: Ciğerlerden gelen havanın, ağız ve burundaki çeşitli nokta ve bölgelerde engellemeye uğrayarak ses olarak çıkması.

Büzülme: Türkçede eklenme sırasında çeşitli durumlarda büzülmeler oluşur. ör. Ünlü ile biten eylemlere gelecek zaman eki eklendiğinde: başlayacak > başli:cak. Gelecek zaman ekinin kişi eki almış biçimlerinde farklı büzülmeler ortaya çıkabilir: yapacağım > yapıci:m, yapıca:m

Çıkak: Boğumlanma noktası.

Diksiyon: Sesleri ve sözleri dilin kurallarına uygun olarak söyleme biçimi.

Diyafram: Göğüs ve karın boşluklarını birbirinden ayıran ince ve geniş kas.

Duraklama: Anlam bozukluğuna vermemek için iki kelime arasında verilen durak. ör. Birinci geldi. Ör. Bir inci geldi.

Düşme: Kelimedeki bir veya birkaç sesin, dilin ses özelliklerinden kaynaklanan sebeplerle düşmesi olayıdır. ör. ısı+cak > sıcak., akıl-ı= aklı, ufak-cık = ufacık

Ekleme: Konuşurken kelimenin aslında olmamasına karşın kelimeyi söylerken yeni seslerin eklenmesi. ör. ilimon, seninlen

Fonetik: Bir dilin seslerini ve seslerle ilgili özelliklerini inceleyen dil bilgisi dalına denir.

Gecikme: Konuşmada akıcı olamama durumu.

Gevşeklik: Ses organlarının genel tembelliğidir.

Gılama: “r” sesinin boğazda çıkarılması

Hitabet: Ekili söz söyleme sanatıdır. Islıklama: “s” sesinin şiddetinin abartılması

İkileme: Anlatımı daha güzel ve etkili duruma getirmek için aralarında ses benzerliği bulunan yakın, aynı ya da zıt anlamlı sözlerin yan yana kullanılmasına ikileme denir. Örneğin: mırın kırın, tıklım tıklım, gürül gürül gibi.

Kaynaşma: Ünlüyle biten sözcük ünlüyle başlayan bir ek aldığında arada ‘’y, ş, s ,n’’ünsüzlerinden birinin kullanılmasıdır. ör. sevgi + in = sevginin

Kekemelik: Damak sesleriyle başlayan kelimeleri ve heceleri tekrarlayarak birdenbire söyleyen ve keserek konuşan, keke, kekeç

Kısalma ve Uzama: Alınma sözcüklerdeki uzun ünlüler çoğunlukla korunmakla birlikte bu ünlülerin bir bölümü Türkçeye uyum sağlayarak kısalmıştır. Sözcük yalın olduğunda kısa söylenen bu ünlüler, eklenmeyle bir açık seslem ünlüsüne dönüşünce eski uzunlukları yeniden ortaya çıkar. Ahlak > ahla:kı,  hukuk > huku:ku, vücut > vücu:du hesap > hesa:bı cevap > ceva:bı

Leleştirme: “r” sesinin yerine “l” ve “n” sesini çıkarmaktır. ör. servi=selvi, merhem=mehlem, fincan=filcan 21Pelteklik: Dilini dişlerinin arasına alır gibi konuşan ve bu yüzden s, z gibi sesleri kusurlu söyleyen (kimse).

Ses Aralığı: Bir insanın çıkartabileceği frekansların toplamına sesin genişliği denir.

Şeleştirme: “s” sesinin yerine “ş” veya “j” sesini çıkarmaktır. ör. dispanser=dişpanser, şemsiye=şemşiye

Seslendirme: Bir metni doğru duygu ve düşüncelerle en iyi yansıtabilecek şekilde ve konuşma kurallarına uyarak okuma.

Sesletim: Havanın ses tellerinden geçip dil, çene, dişler, dil ve damakta biçimlenip ses, hece ve kelimeler halinde işlenmesidir.

Ses Rengi: Sesin kişiye özgü olan tınısı. Söyleyiş: Bir kelimenin ses, hece, ton ve vurgu bakımından söylenme biçimi, söyleniş, sesletim, telaffuz.

Telaffuz: Söyleyiş, söyleniş, sesletim Tını: Sesleri birbirinden ayırt etmeyi sağlayan ses özelliği Tonlama: Duyguların veya düşüncelerin gereğine göre bir uyum içinde, seslerin yükseltilip alçaltılmasına tonlama denir.

Tutukluk: Bir hece üzerinde takılıp kalma, heceyi veya kelimeyi tekrarlama durumudur.

Ulama : Sessizle biten kelimeden sonra sesliyle başlayan bir kelime geldiğinde iki kelimenin birbirine bağlanarak okunmasına denir. ör. Ak-şam-ol-du.=Ak-şa-mol-du.

Ünlü : Sesli. Vokal.  Ağız boşluğunda ve ses yolunda hiçbir engele çarpmadan çıkan seslere ünlüler denir. Türkçede sekiz tane ünlü bulunmaktadır: a-e-ı-i-o-ö-u-ü.

Ünsüz : Sessiz. Konson. Ağız boşluğunda ve ses yolunda bazı engellere çarparak çıkan seslere ünsüzler denir. Türkçede 21 ünsüz bulunur: b-c-ç-d-f-g-ğ-h-j-k-l-m-n-p-r-s-ş-t-v-y-z.

Vurgu: Konuşma, okuma sırasında bir hece veya kelime üzerine diğerlerinden daha farklı olarak yapılan baskı, aksan

Yer Değiştirme: Kelimedeki iki ünsüzün yer değiştirmesi şeklinde ortaya çıkan ve ağızlarda çok görülen bir ses olayıdır. ör. kibrit-kirbit, kirpi-kipri, sarımsak-samırsak Yuvarlaklaşma: Düz ünlünün ünsüz etkisiyle yuvarlak oluşu: savırmak > savurmak, kavışmak > kavuşmak, yımışak yumuşak gibi.

Zeleştirme: “j” sesinin yerine “z” senini çıkarmaktır. ör. şarj= şarz

 

 


 


Yorumlar - Yorum Yaz


Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi2
Bugün Toplam120
Toplam Ziyaret580372
Takvim
Site Haritası
Saat
r5

 haberler

................